Open brief aan Wim Gé Warnaar

 

ochtendzon-verdrijft-de-mist

 

Open brief aan Wim Gé Warnaar.

Rhoon, 24 december 2016

Herzien:05 januari 2017

Met een oproep aan de politiek om vast te houden aan hoogwaardige natuur in het Buijtenland van Rhoon. Natura-2000 wetgeving moet ook na voltooing van de plannen en na het verstrijken van de geldigheid van de PKB gewaarborgd blijven. De mogelijkheid om in de toekomst de polders alsnog vol te bouwen ligt, ondanks positieve signalen, nog steeds op de loer. Dat is toch wat niemand, behalve enkele boeren, speculanten, makelaars en projectontwikkelaars, wil? Alle (sluip-)wegen naar toekomstige woningbouw moeten onmogelijk gemaakt worden. Hopelijk laat u de bevolking niet in de steek.

Al eerder heb ik aangegeven dat de ruim 40.000 handtkeningen, die door de polderkinderen zijn verzameld, met ondeugdelijke argumenten zijn verkregen.

De Commissie van Economische Zaken heeft de conclusie getrokken dat het burgerinitiatief is gebruikt ten behoeve van het eigenbelang in plaats van het algemeen belang. Daarvoor is het burgerinitiatief niet bedoeld. De bevolking is misleid. Ook van plaatselijke- en provinciale politici, uit de Polderkolder, van sommige boeren en burgers heb ik signalen ontvangen waaruit blijkt dat de bevolking is misleid. Mijn bezwaren tegen deze ondemocratische acties en mijn zorgen over de gevolgen daarvan zijn het belangrijkste motief voor het schrijven van deze open brief aan Wim Gé Warnaar, de meest prominente verdediger van de boerenbelangen.

Mijn open brief bestaat uit een analyse van conflicten in het algemeen en van de soms hoog oplopende polderconflicten van de afgelopen jaren in het bijzonder. In de voetnoten staan verwijzingen en een extra toelichting met daarin feitelijke informatie.

De voetnoten bij onderstaande toelichting zijn soms nogal lang van stof. Mijn advies is om eerst de toelichting te lezen zonder de voetnoten. Daarna de voetnoten.

U kunt een reactie op deze open brief geven via www.nattenatuurnoodzakelijk@gmail.com

Polderperikelen

Beste Wim Gé,

Door middel van mijn polderperikelen wil ik een andere kijk geven op en mijn bezwaren uiten over de ontwikkelingen aangaande het Buijtenland van Rhoon tot nu toe en mijn bezorgdheid uitspreken over de toekomst. Een ander kijk is wellicht ook verfrissend voor de lezers van jouw Polderkolder waarin alleen maar artikelen staan die door jou zijn geschreven en/of door jouw geredigeerd zijn. Dat maakt de berichtgeving erg eenzijdig.

Er is in de afgelopen jaren, bij het maken van de verschillende plannen voor het Buijtenland van Rhoon, al veel toegegeven aan de wensen van boeren en grondeigenaren en daar moet nu een halt aan worden toegeroepen om reden dat de verwachte honderdduizenden bezoekers per jaar aan het Buijtenland van Rhoon daar geen dupe van mogen worden. Het lijkt er op dat één boer nu mee wil gaan in meer natuurlijke landbouw en dat is een ontwikkeling in de goede richting. Maar zekerheid op het realiseren van een hoogwaardige natuur op lange termijn is er nog niet.

Er is bij het maken van de plannen onnodig veel energie en geld verspild aan allerlei conflicten. Door wat dieper in te gaan op de oorzaak van conflicten en een methode aan te reiken voor conflictbeheersing, hoop ik een efficiënte bijdrage te leveren aan oplossingen.

Het analyseren van de conflicten tussen jou/de boeren (c.s.) en andersdenkenden/de provincie (c.s.) doe ik naar aanleiding van de door jouzelf gekozen strategie van ‘veldslagen om uiteindelijk de oorlog te winnen’ en jouw houding om geen heil te zien in een open gesprek met jouw zogenaamde tegenstanders, zoals b.v. met Liesbeth Portheine en met mij.

Een strategie van veldslagen en oorlogen gaat hand in hand met de onwil om een gesprek met de vijand aan te gaan waarbij je je oprecht nieuwsgierig en kwetsbaar opstelt.

Zelf ga ik liever uit van de tegenovergestelde strategie, te weten: een vredesstrategie. Deze strategie vind ik bevredigender (it’s in the name). Die vredesstrategie vraagt wellicht om een toelichting mijnerzijds.

Toelichting

Natuur is alles wat zich autonoom, zonder bewust menselijke invloed ontwikkelt. Cultuur is alles wat voortkomt uit menselijke verzinsels. Zo hebben we dat met elkaar afgesproken.

De natuur kan niet kiezen om af te wijken van natuurlijke wetmatigheden. De natuur reageert altijd op dezelfde manier op dezelfde prikkels. Actie/reactie. De natuur is nooit nep (Voetnoot 1). Ons lichaam onderscheidt zich niet van de natuur en de natuurwetten. We worden geboren, we ademen, als we honger en dorst krijgen willen we eten en drinken, we groeien, poepen en piesen als de druk te hoog wordt. We trekken ons terug als het te heet of te angstig wordt, we vluchten voor gevaar etc. Elk jaar worden bijna alle 100 biljart cellen van ons lichaam vernieuwd en als we dood gaan wordt ons hele lichaam als stof teruggegeven aan de aarde die er vervolgens weer iets nieuws mee doet. Ons natuurlijke, fysieke bestaan is, net als elk ander organisme, een onderdeel van het ecosysteem (Voetnoot 2).

Wij verschillen van andere organismen doordat wij met onze hersenen kunnen denken en bewust keuzes kunnen maken. Wij kunnen er voor kiezen om af te wijken van de natuurlijke wetmatigheden. Zo kunnen we bijvoorbeeld van natuurlijke gewassen cultuurgewassen maken. Van de wolf kunnen we een chiwawa maken. Van het oerrund een blaarkop. Enzovoort. Iedereen kan zijn eigen mening vormen en een bewuste keuze maken. Dat we bewust kunnen kiezen, geeft ons het gevoel van vrijheid. Hoe minder keuzemogelijkheden we krijgen aangeboden, hoe minder er te kiezen valt en des te meer we bij het maken van een keuze worden teruggeworpen op onze natuurlijke, instinctieve (intuïtieve) reflexen. Ook wel onze onderbuikreacties genoemd.

DAT we bewust kunnen kiezen is belangrijker dan WAT we uiteindelijk kiezen.

DAT wij bewust kunnen kiezen.

Dat we bewust kunnen kiezen is een universeel menselijke en van nature verworven eigenschap en een wezenlijk kenmerk van onze identiteit. Het cristendom leert ons dat de mens gegeten heeft van de boom van kennis van goed en kwaad. Volgens de islam is de mens geschapen met een natuurlijk vermogen om goed en kwaad van elkaar te onderscheiden. Het Taoïsme spreekt van Yin en Yang. Evolutiebiologen verklaren de eigenschap om te kunnen kiezen uit de mutatie van de genen.

De keuzes die we kunnen maken zijn oneindig. We kennen de dualiteiten groot/klein, zwart/wit, goed/slecht, vrijheid/beperking, haat/liefde, vriend/vijand, vrede/oorlog, egoïsme/altruïsme,, 010/020, vol/leeg enz. enz. Het ene bestaat niet zonder het andere. We zeggen: ‘een medaille heeft twee kanten’ of ‘elk voordeel zijn nadeel’ enz. Als een medaille geen achterkant zou hebben kan de voorkant niet bestaan, als 020 helemaal wordt uitgeschakeld, kan 010 ook wel opgedoekt worden, enz. Al die keuzemogelijkheden stelt ons in staat om vol-ledig (wat een mooi woord !!) mens te zijn. Het biedt ons een rijk en divers leven dat nooit saai zal worden (Voetnoot 3).

Zoals in de natuur oneindig veel processen (acties/reacties) tussen organismen en materie leidt tot een enorme biodiversiteit op elk schaalniveau (micro- en macromilieu), zo leiden de oneindig vele keuzemogelijkheden van mensen tot een enorme pluriformiteit op elk schaalniveau (individuen/volkeren etc). Biodiversiteit en pluriformiteit zijn respectievelijk de basis van een stabiel en duurzaam ecosysteem en dito samenleving (Voetnoot 4).

Laten we elkaar dan ook niet dom houden. Laten we elkaar onze kennis, hoe uitgebreid of beperkt ook, ter beschikking stellen zodat iedereen meer keuzes tot zijn beschikking heeft. Laten we dus wél heil zien in een open gesprek en zonder oordeel nieuwsgierig naar elkaar communiceren. Meer keuzes betekent meer vrijheid. Vrijheid voorkomt onvrede. Een vredesstrategie bestaat uit het voorkomen van onvrede.

WAT wij uiteindelijk kiezen.

Welke keuze we maken kan bij elk individu en in elke cultuur morgen weer anders zijn dan gisteren of vandaag. Keuzes zijn afhankelijk van allerlei factoren zoals kennis, macht, opvoeding, cultuur, geloof, beperkingen, smaak, geaardheid, waarden en normen etc..

Als we een keuze maken op basis van onze moraal en we noemen voor het gemak het kwade/foute/slechte onder de streep (ondermaats) en het goede boven de streep (het maatgevende), dan loopt de scheidslijn tussen goed en kwaad horizontaal door elk individu en elke cultuur. Ook het goede en het kwade in ons zijn een wezenlijk kenmerk van onze identiteit. Het doen van alleen het absolute kwade of alleen het volmaakte goede schrijven we toe aan demonen en goden uit de hel en de hemel. Maar op straatniveau moeten we aanmodderen met onze al dan niet goedbedoelde onvolmaaktheid. Niemand heeft de wijsheid in pacht.

Als we een keuze maken op basis van onze kennis, dan zijn we al net zo onvolmaakt. Immers, niemand is alwetend (Socrates: hoe meer we weten, hoe meer we weten dat we niets weten).

Als we dan uiteindelijk toch een keuze moeten maken, welke keuze is dan het meest waarachtig? Over de waarheid schrijft Nietzsche: ‘De waarheid is de grootste leugen’. Jan Brokken heeft als motto voor zijn boek De Vergelding: “Niettemin; iedere waarheid is slechts een interpretatie van wat zich in werkelijkheid heeft voorgedaan”. Als iemand beweert dat hij gelijk heeft dan hangt dat af van de feiten waar hij zijn bewering mee vergelijkt. Zijn gelijk is echter niet dé waarheid. Hetgeen al gauw duidelijk wordt als je bedenkt dat leugens ook tot de feiten behoren.

Leugens zijn er oneindig veel en in allerlei soorten en maten. Iedereen liegt een aantal keer per dag. Leugens zijn soms noodzakelijk ten behoeve van een rechtvaardige keuze (voetnoot 5). Willen we bij het maken van een keuze zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid komen dan kunnen we het beste zo veel mogelijk kennis onder elkaar verspreiden en zo veel mogelijk mensen naar hun mening vragen. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Voorbeeld: Hoe meer mensen geïnformeerd zijn over en hoe meer mensen je laat schatten naar het gewicht van een stier, hoe meer die schatting het werkelijke gewicht benadert (voetnoot 6).

Het is dus raadzaam om wél veel heil te zien in contacten met andere mensen en andere meningen. Vooral wanneer je erg overtuigd bent van je eigen gelijk of als je de mening van anderen als extreem ervaart en daar vervolgens je veroordeling over uitspreekt. Wees naar vermogen onbevangen geïnteresseerd. Wie weet zit er namelijk, bij die voor jou extreem andere gedachten, een gedachte waar je zelf nog nooit aan gedacht had of kom je tot de ontdekking dat juist je eigen gedachten erg extreem waren.

Het heeft alleen maar voordelen om de vrijheid van nieuwsgaring niet te dwarsbomen door (zelf-)censuur en om de vrijheid van meningsuiting (een universeel recht van elk mens !!) vol-ledig de kans te geven. ‘Vol-ledig de kans’ wil zeggen: inclusief het recht van anderen om in jouw of mijn ogen de plank volledig mis te slaan. Nogmaals: laten we open met nieuwsgierigheid naar elkaar in gesprek gaan. Meer keuzes betekent meer vrijheid. Vrijheid voorkomt onvrede. Een vredesstrategie bestaat uit het voorkomen van onvrede.

Conclusie.

Een oorlogsstrategie is er op uit om mensen dom te houden en de horizontale scheidslijn tussen goed en fout, die – afhankelijk van de omstandigheden – op een verschillende hoogte door ieder mens loopt, te kantelen in een verticale scheidslijn. Het wij/zij denken. Wij deugen en zijn maatgevend, zij deugen niet en zijn ondermaats. Oorlog bouwt letterlijk en figuurlijk verticale muren tussen individuen, culturen en landen. Het is algemeen bekend dat daarbij de waarheid (ik zeg liever: de nuance) altijd het eerste slachtoffer is. Het meten met twee maten wordt onvermijdelijk. De propagandamachines gaan draaien. Alle neuzen moeten één kant op komen te staan. Argumenten gaan we zodanig interpreteren dat ze allemaal in dienst komen te staan van de zogenaamde ‘goede zaak’ waar bedoeld wordt ‘onze goede zaak’ (voetnoot 7).

Door de grote hoeveelheden eenzijdige berichtgevingen in combinatie met de menselijke behoefte aan sociale cohesie (onze kuddegeest) wordt het wij/zij denken versterkt. De dom gehouden bevolking heeft steeds minder te kiezen en verliest uiteindelijk het vermogen om overwogen en verstandig te kunnen reageren. Wat resteert is de intuïtieve onderbuikreactie overeenkomstig de natuurlijke wetmatigheden (actie/reactie). Afhankelijk van de mate van eigenbelangen zal de onderbuik in de modus ‘struggle for life’ en ‘ik eerst’ komen te staan. Een populistische keuze die met de beschikking over volledige kennis zeker anders zou zijn geweest. Een vijand, die voor dezelfde oorlogsstrategie kiest, heeft dezelfde onderbuikgevoelens en ik-eerst-gedachten. Het conflict wordt dan al gauw een doodlopende weg: oorlog.

De vredesstrategie is er op uit om de verticale scheidslijn te kantelen in een horizontale scheidslijn. De bedoeling is om bruggen te slaan tussen vijanden. Mensen van ‘de overkant’ worden ingeschakeld in plaats van uitgeschakeld. Kennis wordt uitgewisseld. Dat is geen vaag idealisme met als doel een volmaakte vrede of een hemel op aarde, maar een inspanning die je moet oefenen en blijven oefenen. Telkens opnieuw moet de draad van de vrede en vrijheid worden opgezocht en opgepakt om daarmee je korte lontje zo lang mogelijk te maken. Zo voorkom je dat bij conflicten je lontje te snel is opgebrand en in een te vroeg stadium alleen nog maar onze natuurlijke reflex ‘actie/reactie’ overblijft. Pats-Boem.

Een kwetsbare nieuwsgierige geest, zonder oordeel, vooroordeel en veroordeling is de ultieme methode om ‘pats-boem’ tegen te gaan. Wat daarbij helpt is om je te realiseren dat de vijand geen voldongen feit is, maar een gevolg van de keuze die je maakt op basis van wat je van de vijand dénkt te weten. Wat voor de één een vriend is kan voor de ander een vijand zijn. En andersom. Die vijand zit dus in je hoofd. En als je die vijand wil liquideren kun je het beste proberen hem dáár neer te knallen. Daarvoor hoef je geen pistool tegen je hoofd te zetten. Dat kan helemaal geweldloos. Het is slechts een kwestie van het knopje ‘communicatie’ in je hoofd omzetten van de stand ‘on-volledig’ (uitsluiten) in de stand ‘volledig’ (insluiten). De verticale scheidslijn zal kantelen naar een horizontale scheidslijn. De vermeende vijand verandert vrijwel moeiteloos in een medemens. Tegenargumenten worden niet meer ervaren als vijandelijke munitie maar als een bijdrage vanuit een andere visie. (Verbaal) gewelddadige conflicten worden verbale geschillen en verbale geschillen worden peulenschilletjes. Dit relativerende en deëscalerende proces kan ook nog eens prima samen gaat met bevrijdende humor. Het soort humor waarbij het leedvermaak ook vermakelijk is voor het lijdend voorwerp van de hilariteit. Het soort humor die ik helaas mis in jouw, naar een cabaretvoorstelling vernoemde, Polderkolder.

Voetnoten

Voetnoot 1

Als bij onderhandelingen de komst van natuur je tegenstander is, ga je, bewust of onbewust, rare dingen over de natuur en voorstanders van natuur zeggen. Enkele voorbeelden:

De woordvoerster van de polderkinderen, Sharona de Klerk, wil in een TV uitzending de bevolking laten geloven dat de geplande natte natuur in de polders neppe natuur is. Zie op de site van http://www.reddepolders.nl/ het laatste videofragment van HVN (vanaf 00:40 sec.). Op de flyer die bij het burgerinitiatief is verspreid staat als argument: ‘Agrarische bedrijvigheid is ook natuur’. Dat is de wereld op zijn kop. Agrarische bedrijvigheid heeft niets met natuur te maken. Bedrijvigheid is een menselijk verzinsel. En als die bedrijvigheid bestaat uit het spuiten van landbouwgif op de akkers, dan heeft dat voor de natuur allen maar negatieve gevolgen.

Sharona is het burgerinitiatief gestart omdat ze boos was op een leraar die gezegd had dat natuur belangrijker is dan landbouw. Makelaar Ab Greyn (die, net als jij, de polderkinderen ondersteunt) schreef in de Schakel over dezelfde leraar: ‘Hoe dom kun je zijn’ en ‘Die leraar kan maar beter zijn baan opzeggen’. Weinigen zullen het met de standpunten van Sharona en Ab Greyn eens zijn. Al was het alleen maar omdat landbouw niet zonder natuur kan maar natuur wel zonder landbouw. Sharona, Ab Greyn, maar ook jij misbruiken de natuur ten behoeve van stemmingmakerij en het creëren van draagvlak.

Walter Melis wil in de Schakel van 17 november j.l. de bevolking uit de droom helpen door te beweren dat in Nederland geen echte natuur meer bestaat. Hij helpt de bevolking niet uit de droom, maar stort ze in een nachtmerrie. Ik zal het je uitleggen. Niet de natuur is nep of onecht, maar de mensen die oneigenlijke milieufactoren aanbrengen doen neppe, onechte dingen. De natuur kent geen mascara. Nogmaals, de natuur kan niet kiezen (actie/reactie) en kan dus nooit nep of onecht doen, boos zijn of grapjes maken. Voorbeelden: Als je een tegel in de tuin legt (de milieufactor verandert) kruipen er pissebedden onder (actie/reactie). Als je in de polder een dikke laag zand aanbrengt (de milieufactor verandert) dan zullen er dennenbomen gaan groeien (actie/reactie). Allemaal hartstikke leuke of vervelende ‘cultuurdingetjes’, maar geef daarvan niet de complimenten of de schuld aan de natuur maar aan de mens. Wat Walter Melis hoogstwaarschijnlijk bedoelt is, dat we in Nederland geen 100% ongerepte natuur meer hebben. Dan klopt zijn verhaal wel. Het zit zo: Je hebt ongerepte natuur met 100% natuurwaarden (zoals b.v sommige regenwouden) en je hebt totaal verwoeste natuur met 0% natuurwaarden (zoals radioactief kernafval) en allerlei gebieden daar tussenin met meer of minder natuurwaarden waarin mensen in meer of mindere mate hebben gerept. Zo heeft natte natuur in de polders veel meer natuurwaarden en is het veel meer gerelateerd aan het oorspronkelijke estuariummilieu – waar zee en land eeuwen lang stuivertje verwisselden – dan de intensief bewerkte en vervuilde landbouwgronden.

Wim Gé, jij schrijft in de Schakel van 17 november j.l. dat natuur niets oplevert, behalve dat het mooi is en goed voor iedereen. Laat ik beginnen te zeggen dat ik blij ben dat je nu eindelijk ook eens iets positiefs over de natuur schrijft. Daar moet ik dan wel weer meteen aan toegevoegen dat je weinig keus hebt om iets anders te schrijven aangezien de boeren nu zelf een plan hebben gemaakt waarvan jij en de boeren pretenderen dat het meer hoogwaardige natuur bevat dan de plannen van de Provincie. Maar ga zo door. Het zou mooi zijn als je nu ook al die bangmakende anonieme bordjes*** langs de dijken verwijdert of laat verwijderen. Jij weet vast wel wie die bordjes heeft geplaatst.

Jouw mening ‘dat natuur niets oplevert behalve…..’ is voor mij zo’n ver van mijn bed mening dat ik niet weet waar ik beginnen moet om op te reageren. Ik kan deze mening alleen maar verklaren vanuit de gedachte dat jij natuur voornamelijk ziet vanuit het standpunt dat het genoeg geld voor de boeren moet opleveren bij de verkoop t.b.v. de natuur. Omdat je met deze mening natuurlijk geen draagvlak kan organiseren hebben jij en andere voorstanders voor het behoud van de bestaande agrarische polders er maar voor gekozen om de bevolking te brainwashen met polariserende opmerkingen als: de natuur is ‘rampzalig’, ‘een afgod’, niemand wil natuur’ ‘natuur levert niets op’ etc. en de voorstanders van natuur hebben jullie bestempeld met kwalificaties als ‘groene maffia’, ‘ze verketteren de boeren’ ,’tekentafelterroristen’,etc. De lezers van dit soort abjecte en denigrerende opmerkingen die weinig zelfvetrouwen hebben en hun waardigheid willen bevestigen door telkens met het vingertje naar een ander te wijzen, worden zo goed bedient. Help me s.v.p. om van deze gedachte af te komen.

Je vraagt je nu wellicht af wat de natuur dan wél nog meer oplevert behalve ‘dat het mooi is en goed voor iedereen’? Wim Gé, álles wat niét voortkomt uit menselijke verzinsels is natuur. Dat zijn alle levende en niet levende natuurproducten. Goed beschouwd zijn ook alle door ons verzonnen tastbare cultuurproducten van oorsprong natuurproducten. Alles komt uit de natuur. Hout, water, zuurstof, medicijnen, olie, gas, kolen, ijzer, landbouw- en veeteeltproducten, pingpongballen, chiwawa’s t/m jouw onderbroek aan toe. Jouw hele lijf is één homp door de natuur gemaakt vlees. Natuur drijft de prijzen van huizen omhoog, trekt toerisme aan. Bedrijven, industrieén, werkgelegenheid, ze kunnen er niet zijn zonder natuur. Natuur biedt inspiratie voor de kunst, recreatie, schoonheid, gezondheid, bezinning, diversiteit, duurzaamheid. Natuur geeft betekenis aan ons leven. Het maakt ons bescheiden. Natuur heeft intrinsieke waarden. En voor het geluksgevoel niet onbelangrijk: de natuur is een geweldig geschenk dat dankbaarheid oproept..

Oorspronkelijke natuurproducten zijn bovendien helemaal gratis. De natuur stuurt geen factuur. Onze economie heeft de natuur lang gezien als een onuitputtelijke productiefactor in plaats van een kapitaalgoed waar je zuinig mee om moeten gaan. Dat is een misrekening want, net zoals je uit je portomonnee niet meer geld kan halen dan er in komt, zo kun je uit de natuur niet meer product halen dan er in komt (c.q. wat de natuur uit zichzelf voort brengt). Wees er dus zuinig op. De natuur redt zich wel zonder mensen. Mensen redden het niet zonder natuur. Als het mis gaat met de natuur gaat het vooral mis met ons mensen. Dat doet de natuur ook helemaal gratis. Onverbiddelijk en medogenloos.

*** Aan de overkant van het peceel waar dit bord stond, staan 2 bordjes met verboden toegang !! Bizar. Zie ook mijn brief aan de Commissie van Economische Zaken hierover.

 

geachte-bezoeker

 

Voetnoot 2

‘Eco’ komt van het Griekse woord ‘oikos’, hetgeen ‘huis’ betekent. Laten we zorgvuldig en zuinig omgaan met het huis (de natuur) waarin we wonen.

Voetnoot 3

De optimist zegt dat het glas half vol is. De pessimist zegt dat het glas half leeg is. De realist zegt dat het glas vol-ledig is.

We zitten allemaal in hetzelfde duale schuitje dat de naam ‘mens’ draagt. We vissen onze ideeën uit een zee aan mogelijkheden. Iedereen roeit met de riemen die hij heeft en bepaalt zijn eigen richting. De moraalridder, die meent zijn ideale doel in zicht te hebben en zegt dat hij voor dat doel beschikt over de juiste riemen en het morele recht om de ander daarmee uit het schuitje te meppen, vergist zich en zal zelf buiten de boot met die mooie naam vallen. Er is geen weg naar het goede doel. Het doel is: de goede weg

Voetnoot 4

Er is overeenkomst tussen diversiteit in de natuur en diversiteit in de maatschappij. We staan met onze verzinsels niet zo ver van de natuur af als we soms denken.

Diversiteit heeft altijd te maken met de schaal waarop het plaats vindt. Het heeft niets te maken met ‘van alles wat’ en ‘voor elk wat wils’ (ideeën waarmee een plaatselijke politicus sturing wilde geven aan de inrichting van de polders) want dat leidt tot verrommeling.

Diversiteit in de natuur.

Veel variatie in milieufactoren leidt tot een grote mate van biodiversiteit en een duurzaam dynamisch evenwicht in de natuur. Elk van de vele miljoenen levende soorten heeft met zijn specifieke eigenschappen een specifieke betekenis in de natuur. Wanneer in een duurzaam en dynamisch evenwicht, als gevolg van verandering in milieufactoren, bepaalde soorten zich niet meer kunnen handhaven, zullen in de nieuwe situatie andere soorten met andere eigenschappen de plek overnemen zodat er een nieuw duurzaam en dynamisch evenwicht ontstaat. Als er op een bepaalde plek echter één milieufactor sterk gaat overheersen kunnen er maar één of enkele organismen groeien die gespecialiseerd zijn om in dat specifieke milieu te overleven. Denk bijvoorbeeld aan het legendarische Edelweiss dat als enige soort in extreme kou en wind hoog in de bergen nog kan overleven. Het Edelweiss is een waarborg voor het voortbestaan van de natuur op een bepaalde plek in tijden dat de milieuomstandigheden extreem zijn.

Het omgekeerde vindt ook plaats. Als je alleen maar Edelweiss wil laten groeien op een plek waar van nature veel variatie in milieufactoren en veel biodiversiteit aanwezig zijn, dan kun je verwachten dat je extreem veel arbeid moet verrichten om, tegen de natuurlijke krachten in, die ene soort in stand te houden.

Dat laatste doet zich ook voor in onze polders waar de commerciële intensieve landbouw aanstuurt op monoculturen op onze akkers en weiden (b.v. één soort graan op akkers of alleen Engels raaigras op weilanden) waar van nature een gevarieerd wilgenvloedbos thuis hoort. ‘In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen’ is dan het gevolg.

De natuur vertoont veel veerkracht en zal tot op zekere hoogte wonden kunnen helen. Dramatisch wordt het wanneer multinationals, zoals bestrijdingsmiddelengigant Bayer en Monsanto (de gigant op het gebied van genetische manipulatie) gaan fuseren en, onder druk van de op winst jagende aandeelhouders en de verleiding van een mondiaal machtsmonopolie, wereldwijd genetisch gemanipuleerde zaden van Monsanto op de markt brengen die immuun zijn voor het vergif Round-Up van Bayer. Als deze producten massaal toegepast gaan worden, zal er op den duur nog maar één soort (b.v. één soort graan of één soort rijst) op de wereld overblijven. Alle verschillende soorten graan of rijst uit verschillende landen en van verschillende grondsoorten, elk met hun eigen specifieke eigenschappen en smaak, gaan dan verloren. De multinationals verdedigen hun werkwijze onder het mom de hongersnood uit de wereld te verdrijven. Maar ze vergissen zich. De natuur pikt dit onnatuurlijke gedrag niet (actie/reactie) en zal in de tegenaanval gaan. En net als bij het overmatig gebruik van antibiotica in de veeteelt (volgens wetenschappers kan dat groot gevaar opleveren voor de volksgezondheid omdat bacteriën steeds meer resistent worden) zal de natuur op de gemanipuleerde gewassen reageren en uiteindelijk een bacterie ontwikkelen die het graan of de rijst toch gaan aantasten. Een wereldwijde hongersnood kan het gevolg zijn.

De natuur wint altijd. De strijd om het behoud van biodiversiteit in de natuur is voor een groot deel gericht het behoud van mensen. Wij zijn natuur, we leven in de natuur en we leven van de natuur. Onze ecologische niche (het deel van de natuur wat voor ons ter beschikking staat) en onze ecologische voetafdruk (het deel van de natuur wat we verbruiken (zie: https://www.wnf.nl/wat-wnf-doet/themas/voetafdruk/wat-is-ecologische-voetafdruk.htm) zijn maatgevend. We kunnen niet meer uit de natuur nemen dan de natuur ons kan bieden. Doen we dat wel, dan leven we op een te grote voet. De natuur op aarde redt zich al zo’n 4,5 miljard jaar zonder mensen. De mens redt het niet zonder natuur.

Diversiteit in de maatschappij.

Een diverse, dynamische, evenwichtige en duurzame samenleving komt op dezelfde manier tot stand als in de natuur. Is de diversiteit (op het juiste schaalniveau) groot, dan kan de maatschappij wel een stootje hebben. Weet de één het even niet, dan lost de ander het probleem wel op. Als één extreme groep met één opvatting gaat overheersen, dan kun je verwachten dat de stabiliteit van de maatschappij in gevaar komt. Neem bijvoorbeeld het idee om ons afhankelijk te maken van één energiebron. Zolang we uit veel verschillende energiebronnen kunnen putten kan, bij het wegvallen van één energiebron, de andere energiebron de energievoorziening wel herstellen. Als daarentegen onze energievoorziening alleen maar bevoorraad zou worden met geïmporteerd gas uit Rusland en president Poetin draait om politieke redenen de gaskraan dicht, dan ontstaat er een rampzalige situatie waarbij het gedaan is met de stabiliteit en duurzaamheid van onze maatschappij.

Stimuleer daarom – ten behoeve van de diversiteit – de vrijheid van nieuwsgaring en de vrijheid van meningsuiting waarbij alle meningen van individuen volledig tot hun recht kunnen komen. Luister ook naar de extreme meningen. Bewaar ze. Wellicht kunnen ze, net als het Edelweiss, in extreme omstandigheden van pas komen. Maar we zouden het in een duurzame samenleving, waar diversiteit aan meningen noodzakelijk is, niet tot extremisme moeten laten komen want dan krijg je een gelijksoortig effect als een monocultuur in een natuurlijke omgeving waar biodiversiteit noodzakelijk is. Het wordt rampzalige dictatuur.

Voetnoot 5

Een bekend voorbeeld hiervan: Een Duitse soldaat uit WO II vroeg aan een boer of hij joodse onderduikers had verborgen. “Nee”, zei de boer, die de joden wél had verborgen. Heeft die boer nu wel of niet gelogen? Ja, want de joden waren op de boerderij aanwezig. Nee, want de onderliggende vraag van de soldaat was of hij joden verborgen hield die het verdienden om vergast te worden.

Voetnoot 6

Neem alsjeblieft even de moeite om te kijken naar de documentaire: ‘De kracht van de massa’. Zie vanaf minuut 1 : http://www.npo.nl/labyrint/22-03-2011/VPWON_1151176

Kijk vooral ook het naar het onderzoek naar sociale druk en verbaas je hoe makkelijk we gehersenspoeld kunnen worden. Vanaf 15min.15sec.

Voetnoot 7

Vooropgesteld: Wim Gé, ik waardeer jou als mens. Ik heb veel bewondering voor jouw dossierkennis, jouw tomeloze inzet voor het schrijven van zoveel Polderkolders en andere artikelen, jouw jaloersmakende schrijverstalent en het zoeken en verspreiden van openbare informatie over wat er zich allemaal afspeelt in het Buijtenland van Rhoon ten behoeve van de bevolking. Petje af. En nog een keer petje af.

Het zou mooi zijn als je de bevolking de vrijheid zou toevertrouwen om zelf een mening te vormen uit door jou ter beschikking gestelde objectieve en uit hoor en wederhoor verkregen informatie zonder voorafgaande toevoeging van jouw oordeel, vooroordeel of veroordeling. Echter, jij zet jouw dossierkennis, Polderkolders, schrijverstalent, vaardigheden en speurderswerk in voor het bereiken van maar één doel t.b.v. één groep belanghebbenden en voor het afkeuren van andere doelen van andere belanghebbenden. Dat is wat jij jouw lezers wil meegeven. Daarmee worden al jouw journalistieke inspanningen tegelijkertijd onwaarachtig. Alle argumenten van voor- en tegenstanders moeten in jouw ogen in dienst komen te staan van dat ene doel en als ze niet in dienst staan van dat ene doel moeten ze zodanig geïnterpreteerd worden dat ze er wel in staan. De Duitsers hebben daar een mooie werkwoord voor: hineininterpretieren.

Ik zal het bovenstaande met voorbeelden toelichten.

In jouw eerste nieuwsbrief, Polderkolder nr. 1, heb je het over het doel van je Polderkolders en geef je bij het verzamelen van je adressenbestand aan dat je (ik voeg toe: wettelijk) misbruik maakt van informatie van derden. Je vergoelijkt je handelswijze vanwege ‘de goede zaak’, waar je bedoelt ‘onze goede zaak’. De toon die hiermee gezet wordt is kenmerkend voor al jouw volgende Polderkolders: jouw doel is steeds dé goede zaak. Opmerkelijk is dat je in polderkolder Nr.1 vaag blijft over wat dat goede doel dan eigenlijk inhoudt. Pas later kom je er achter dat het goede doel voor de bevolking helemaal niet zo goed is. De bevolking wordt in het ootje genomen ten gunste van jullie goede zaak (zie bijvoorbeeld onze e-mailwisseling en mijn brief aan de commissie van EZ).

Waar ik in Polderkolder Nr.1 al voor vreesde, wordt in de volgende Polderkolders allengs duidelijker. Alleen al door de opzet van de Polderkolder wordt duidelijk dat we niet te maken hebben met een nieuwsbrief, zoals jij je Polderkolders noemt, maar met een propagandabrief. Ik zal het toelichten:

Jij bent als enige persoon de auteur van de Polderkolder. Je bepaalt naar eigen inzicht welke informatie in de Polderkolder komt te staan en welke interpretatie daaraan gegeven moet worden. Alles ten behoeve van één doel. Je bent de advocaat voor iedereen die datzelfde ene doel nastreeft en tegelijkertijd de aanklager tegen mensen die er anders over denken. Je ziet weinig heil in het contact met andersdenkenden terwijl je regelmatig naar je lezerspubliek objectiviteit suggereert door te beweren dat je ‘altijd hoor en wederhoor’ toepast. Met jouw opmerking ‘ik pas altijd hoor en wederhoor toe’ plaats je jezelf bovendien in de positie van een rechter. Vervolgens spreek je als rechter een vonnis uit. Je spreekt jouw medestanders vrij en je veroordeelt je tegenstanders op een niet mis te verstane wijze tot minderwaardige lui met abjecte ideeën. Vervolgens worden de valse veroordelingen in allerlei media massaal verspreid. De bevolking, die doorgaans niet de mogelijkheid heeft om zich uitvoerig te verdiepen in de materie, denkt dat zoveel van dezelfde informatie wel waar moet zijn. Maar in feite worden ze gebrainwasht.

Je stelt je op als onderzoeker, advocaat, aanklager, rechter en journalist tegelijk. Deze methode vertoont gelijkenis met methoden uit het feodale tijdperk en uit de tijd van de inquisitie. Een tijdperk van alleenheerschappij dat we gelukkig, na de de Trias Politica – de scheiding der machten – allang achter ons hebben. Maar ja, zoals we nu ook elders in de wereld met het opkomende populisme meemaken, herhaalt de geschiedenis zich, zij het altijd in andere omstandigheden, in andere mate en op een andere manier.

Enkele van vele voorbeelden van de bedenkelijke manier waarop jij met conflicten omgaat.

De alleenheerschappij wordt duidelijk als voor het eerst bij jou, naar aanleiding van een kritisch artikel van Liesbeth Portheine over de boeren, openlijk de angst toeslaat. ‘Er komt ruis op de lijn’, schrijf jij dan. Blijkbaar duld jij geen tegenspraak. In plaats van kritiek te zien als een gezonde methode om gezamenlijk dichter bij de waarheid te komen, wil jij dat Liesbeth met alle mogelijke middelen moet worden uitgeschakeld. En dat lukt jou met beperkt succes. Ik geef hiervan een paar voorbeelden.

Jij verwijt in jouw Polderkolder 335 o.a. dat de kritiek van Liesbeth Portheine op jou ‘op de persoon gericht is’. (Ik kopieer/plak jouw verwijt):

Maar in hun mail staan allemaal insinuaties en onwaarheden, die ook nog eens op de persoon gespeeld worden – zonder mij bij naam te noemen overigens, die lef hebben ze dan weer niet.

Tegelijkertijd, in de Schakel van 06-02-2014, deins je er echter niet voor terug om Liesbeth, heel intimiderend (zonder overigens het lef te hebben om haar naam te noemen ) en volgens mij ook juridisch strafbaar, te adviseren om maar beter naar Drenthe te gaan verhuizen (Ik kopieer/plak):

Laat de woning op Werkersdijk 18 onteigenen voor natuurdoelen voor pakweg 75.000 €. Voor dat geld kun je makkelijk elders in Nederland een nieuwe woning kopen, zoals bijvoorbeeld in Groningen of Drenthe, en daar opnieuw beginnen. Het woonhuis laten we verder verpauperen en gaan we inrichten als vleermuizengrot in de hoop dat die er ook intrekken.

In jouw Polderkolder 335 is Groningen of Drenthe nog niet ver genoeg en je schrijft (Ik kopieer/plak):

Mijn advies: ga lekker naar je huisje boven in de Pyreneeën je met je Lammergierfonds bemoeien en zing daar dat prachtige liedje van de Beatles “Fool on the Hill”. Emigreer gewoon als je onze polders in hun huidige vorm en schoonheid niet kunt waarderen.

Zo verzin en schrijf je bijvoorbeeld over mij dat ik boeren en grondspeculanten beschouw als ‘geldwolven’ . Nota bene naar aanleiding van jouw eigen woorden die ik op een pamflet citeerde. Wat je zegt ben je dus zelf. Lees mijn brief en bijlagen aan de commissie van EZ.

Je verzint en schrijft dat ik een ‘aversie tegen boeren’ zou hebben. Je vraagt je af waarom ik eigenlijk in de polder ben gaan wonen. Je kunt je blijkbaar niet voorstellen dat mensen met een andere mening de agrarische polders ook mooi kunnen vinden. Je ziet niet dat ik mijn huis en tuin zodanig heb ingericht dat de aandacht van de voorbijgangers niet afgeleid worden naar mijn huis en tuin, maar naar de prachtige polders. Enzovoort.

Zeg me dat mijn volgende interpretatie niet waar is:

In een Polderkolder schrijf je over mij: ‘zijn mening kennen we al’. Die opmerking vind ik vreeswekkend temeer daar mijn mening nogal flexibel is afhankelijk van nieuwe inzichten. Dit soort alwetendheid herken ik van een vreeswekkende doch genadige God (ik leerde vroeger:’God kent al mijn gedachten’) en van zichzelfoverschattende dictators. Nu deze opmerking van jou komt hou ik het maar op grootspraak en ga ik er maar vanuit dat je, als gevolg van de door jouzelf opgetrokken vijandelijke muren, het zicht op de werkelijkheid aan ‘de overkant’ wordt ontnomen waardoor je alleen nog maar kan beschikken over je eigen mening en niet anders kan dan deze mening op mij te projecteren. Zonder dat je het beseft wordt je zo een dief van mijn mening. En je steelt niet alleen mijn mening maar, en passant, ook die van anderen (zijn mening kennen al). Dit polderpopulistische ‘brainwashen’ van jouw lezers en het claimen van de publieke opinie pas jij veelvuldig toe door termen te gebruiken zoals: dé bevolking zus, dé boeren zo, dé polderbewoners willen, niemand in de polder etc. Maar eenheden als ‘dé boeren’ of ‘dé bevolking’ met één mening bestaan niet. Het zijn slechts abstracte begrippen die worden gebruikt om macht uit te oefenen. Als je in een belangenconflict voor het verkrijgen van draagvlak de term ‘de boeren’, dé bevolking’ etc. gebruikt, weet je dat er gemanipuleerd wordt. Iedere boer (en ieder mens etc.) staat namelijk op zijn eigen manier in verhouding tot de ontwikkelingen rondom het Buijtenland van Rhoon. Dat weet ik, omdat ik ook wel eens met boeren praat die in de wandelgangen soms andere dingen zeggen dan wat volgens jou ‘dé boeren’ zeggen. Overigens gebruik ik zelf ook wel eens de term ‘dé boeren’, maar dan als abstract begrip of in het geval ik b.v reageer op het gebruik van de machtsterm ‘dé boeren’ door anderen.

Wim Gé, je kunt beter stoppen met dat projecteren van jouw mening op mij of andere zogenaamde tegenstanders. Wat je zegt ben je zelf. Kom in gesprek en laten we heil verwachten van elkaars argumenten. Ik heb niets tegen jou. Integendeel, mijn wens is dat jij en de boeren gelukkig zijn en in vrede met hun omgeving en met zichzelf kunnen leven. Ik wil niet over jou als persoon oordelen en ik heb het recht niet daartoe. Ik heb wel het recht om tegen jullie meningen en methodes te zijn, deze te benoemen en ter beschikking te stellen aan lezers die daar vervolgens weer hun eigen mening over mogen hebben.

Wat ik zeg ben ik ook zelf. Ik zeg alleen iets anders. Zoals iedereen, heb ook ik mijn beperkingen en is mijn mening dus per definitie twijfelachtig en nogal aan verandering onderhevig afhankelijk van het moment wanneer er weer eens een nieuw kwartje bij me valt. Mensen die vol-ledig op mij willen rekenen kan ik dan ook alleen maar garanderen dat ik in de toekomst weer fouten (van onder de streep) zal maken. Vanuit deze ervaring en visie adviseer ik je dan ook om nooit iets van anderen aan te nemen zonder dat er een kwartje bij jou valt. En als dat kwartje bij mij vandaan komt dan kan het achteraf gezien wel eens geen cent waard blijken te zijn. Of je ontdekt dat je goud in handen hebt. Dat kan natuurlijk ook. Zelfbeschikkingsrecht, daar gaat het om.

Ik voel mij een begenadigd twijfelaar en koester deze eigenschap mede ten dienste van de schitterende rijkdom die diversiteit ons biedt in het belang van een duurzame en stabiele samenleving. Voor mij is dat zo belangrijk dat ik, doordenkend over de uiterste consequentie hiervan, het volgende aforisme heb geformuleerd: ‘Als iedereen het met mijn ideeën eens is, ben ik de eerste die er tegenin gaat’. Dat helpt dan wanneer ik weer eens denk gelijk te hebben. Heb jij hier ook wat aan?

Jan Binder

 

Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.